Goede morgen. Vorige maand heb ik een medische keuring gehad, waarbij een gehoortest werd afgenomen: piepjes luisteren! Als ik vandaag weer zo’n test zou moeten afleggen, zou ik aldoor op het knopje drukken: m’n oren piepen nog steeds.

het imposante podium

Inmiddels begint het piepen al wel wat af te nemen, m’n stem is weer redelijk in orde en ook de hartslag lijkt weer een normaal ritme te hebben gevonden.
 Jullie wisten het al: gisteren naar Marco Borsato geweest voor zijn “SYPHONICA IN ROSSO” concert. Het Gelredome in Arnhem was geheel afgeladen met enthousiaste fans, welke voor meer dan 99% daadwerkelijk in rood waren gekleed. Ook de aankleding van het stadion en de verlichting was overwegend rood, wat een prachtig effect gaf.
 

Vanaf 7 uur was er een DJ, welke het publiek warm moest gaan maken met allemaal bekende meezingnummers, waarin hij dan ook uiteraard slaagde. Vanaf 8 uur begon het concert, welke door Ilse de Lange werd geopend met 4 van haar eigen nummers: de toon van de avond was gezet, want iedereen ‘stond’ inmiddels mee te zingen. Dan was daar eindelijk Marco. Gelukkig is het stadion van beton, want alles begon te springen, te klappen en te zingen; het hele stadion trilde werkelijk. (Het vorige concert in 2004 was in de kuip en die heeft een stalen constructie; die begon werkelijk een meter heen en weer te dansen!)
 Vervolgens komen alle oude en nieuwe nummers van Marco voorbij, welke allemaal in een nieuw jasje zijn gestoken door toevoeging van een compleet “symphonisch” orkest. Dit orkest speelde samen met zijn eigen band, waardoor de muziek veel meer diepte heeft gekregen. Uiteraard waren er daardoor ook momenten, waarop de twee verschillende muziekstijlen probeerde om elkaar uit te spelen, wat een geweldig muziekspektakel opleverde. Als gasten waren verder Ali B, Jes-R en uiteraard Lucie Silvas uitgenodigd, waarmee duetten werden gezongen en die ook zelf eigen nummers brachten.

duet met lucie silvas

Als spectaculaire stunt hing er boven het veld een loopbrug, welke in zes delen kon worden neergelaten, waardoor Marco boven al het publiek kon lopen. Hij heeft duidelijk geen last van hoogtevrees, want tijdens het zingen werden de verschillende delen op en neer gelaten, waarbij hij tot bijna in de nok van het stadion kwam. Verder waren er door de avond heen speciale acrobatische kunsten te zien van meisjes die aan lange doeken aan het dak hingen en daar hun kunstjes deden.
 Qua muziek en uitstraling was dit de het mooiste concert wat ik heb gezien, maar de voorgaande ‘shows’ in de kuip vond ik beter. Al met al een hele leuke avond beleefd, op naar 2008.