Wij wensen iedereen een fijne jaarwisseling toe.
Zelf vieren we oud- & nieuw thuis samen met pa en ma. We hebben allerlei lekkere dingen in huis gehaald (oliebollen, appelbeignets en salades etc etc).
Voor de kinderen hebben we een kindervuurwerkpakket gehaald, bestaande uit voornamelijk sterretjes en bengaals vuur. Geen knalspul, want daar houden ze niet van.
Over goede voornemens denken we nog na, maar één ding staat vast 2007 wordt veel en veel beter dan 2006.
Inmiddels zijn we weer een week verder en heb ik al weer de nodige kilometers in de cabine doorgebracht. De opleiding is zo ingericht, dat we wekelijks theoriedagen afwisselen met praktijkdagen. Afgelopen maandag en dinsdag waren voor mij weer praktijkdagen en ik moet zeggen, dat het steeds soepeler gaat.
De eerste dagen zit je regelmatig met samengeknepen billen op je stoel, maar inmiddels zit ik al een stuk ontspannener voor me uit te kijken. Alleen maandag ochtend was een uitzondering. We hebben allemaal wel eens met de auto in de mist gereden, hopen dat er iemand voor je rijdt, niet te hard en met z’n mistlamp aan, dan kun je die tenminste volgen.
Op het spoor heb je niemand die voor je rijdt, dus das pech. Alleen verwacht je baas wel dat je de dienstregeling aanhoud, dus langzamer rijden is er niet bij. Nou is het zicht vanuit de cabine in het donker al niet erg ver (spoorbanen hebben nou eenmaal geen openbare verlichting en daar we door polders rijden is er ook geen omgevingslicht), maar in de mist zie je dus echt NIKS!
We kunnen alleen wel op normale snelheid door blijven rijden (op het traject waar ik rijd is op sommige plaatsen de maximum snelheid 130 km/h), want het “spoor” is beveiligd. Dat wil zeggen dat er nooit een andere trein in jouw spoor-blok kan rijden, want dat is doormiddel van diverse beveiligingen niet mogelijk. Wel moet je natuurlijk weten waar je rijdt, want het is wel prettig als passagiers op het te passeren station kunnen uitstappen en jij dus stil staat.
Om te kunnen weten waar stations, haltes en belangrijke seinen staan, moet elke machinist “wegleren” en daar een test voor afleggen. Deze test worden mondeling afgenomen door speciaal daarvoor opgeleide machinisten (binnen je eigen onderneming, maar kan ook van een andere spoorwegonderneming zijn). Men vraagt dan naar bijzondere en belangrijke kenmerken, welke je op het traject of langs het traject tegenkomt. Als je deze test haalt krijg je hier een certificaat van, welke één jaar geldig is, maar dat ene jaar wordt automatisch met een jaar verlengd als je in dat jaar minimaal 1 keer het traject hebt bereden.
Het is dus erg belangrijk om een goede kennis van een traject te hebben, maar dan nog moet je gaan “vertrouwen” op het beveiligssysteem in de trein en op het spoor. Dit vertrouwen zal wel moeten groeien denk ik. Verlopig was ik blij dat er een ervaren machinist naast me zat, welke kon ingrijpen mocht het nodig zijn (was gelukkig niet nodig).
Dinsdag was het zicht wel weer normaal en ging het rijden ook erg goed. Het aanremmen voor een perron is en blijft alleen nog lastig (kom regelmatig vrij abrupt tot stilstand, door het te laat lossen van de remkraan), wat door onze passagiers wel niet als prettig ervaren zal worden. Mijn mentor-machinist vindt dat het al best aardig gaat en heeft alle vertrouwen erin, dat ik over drie maanden een ‘volledig bevoegd’ machinist zal zijn. Om zijn “vertrouwen” in mij te laten blijken heeft hij al meerdere malen de cabine verlaten om een praatje met een steward of reiziger te maken, terwijl ik alleen en zelfstandig de trein bestuur (ik bedoel bedien). Hierdoor groeit mijn zelfvertrouwen enorm.
Was het maar weer zaterdag, dan zit weer op de trein.
Naar aanleiding van de uiterlijke verandering van de site van BLIPS ben ik ook eens gaan kijken of ik mijn site niet even een ander uiterlijk kon geven.
De kerst-themes waren helaas niet beschikbaar, maar tijdens het zoeken kwam ik wel een heel toepasselijke andere theme tegen, namalijk degene waar je nu tegenaan kijkt. Er is nog een theme welke wel erg actueel (voor mij dan) is, maar die zal ik volgende week wel eens aanzetten, dan hoor ik wel welke jullie het meest geschikt/mooist vinden.
De opleiding is dan echt begonnen. De komende drie maanden voor mij niks anders dan treinen, treinen en nog eens treinen.
Het hele cursustrajekt is in twee gesplitst, waarbij theorie- en praktijkdagen elkaar afwisselen. Na eerst een introduktiedag te hebben gehad en een BHV-cursus te hebben gevolgd, begon afgelopen maandag dan toch echt de werkelijke opleiding. Al het cursusmateriaal was al wel uitgereikt, dus was ik al een week bezig om me door alle boeken heen te worstelen. Het belangrijkste wat in alle onderwerpen terugkomt is “VEILIGHEID”. Logisch ook natuurlijk, want gaat er iets mis, dan is het ook meteen goed mis.
Het is maandagmiddag 6 uur als ik mij voor het eerst meld op kantoor. Volgens het cursusschema gaan we vandaag meerijden met een ervaren machinist (die voor de gelegenheid uit Groningen is overgekomen, omdat mijn baas daar al een treintrajecten beheert).
Mijn mentor-machinist heeft er zin, maar moet ook nog een beetje wennen, want zowel materiaal (hij rijdt normaal diesel en wij electrisch) en wegbekendheid zijn nog niet optimaal. Daarbij komt dat dit zijn eerste keer is dat hij leerling machinisten begeleid. Oh wat ik nog even moet zeggen, men vind de term machinist kennelijk niet meer van deze tijd, want het gaat op termijn “trein-bestuurder” heten, wat uiteraard een vreemde keuze is, want er zit in z’n geheel geen stuur in zo’n ding. Van mij mag het gewoon Machinist blijven, vind ik meer uitstraling hebben, maar dat terzijde.
Op de heenweg over de rug van de mentor meegekeken, wat opzich al een hele ervaring was, zeker omdat het al donker was en zo’n uitzicht (wat er dus niet is) al behoorlijk indruk maakt, omdat je toch maar tijdig moet zien waar te stoppen. Natuurlijk staan er her en der wel seinen, maar zo’n eerste keer zie je die maar voor de helft, of je rijdt eraan voorbij en dan zeg oh ja daar stond iets, wat weet ik niet, maar er stond iets.
Uiteindelijk zijn we op het eindpunt aangekomen en we maken ons op voor de terugreis. De trein moet dan omgebouwd worden, omdat je in de andere cabine gaat zitten, welke daarvoor nog de achterkant was en dus dan de voorkant wordt. Hier zijn allerlei procedures voor omdat je dan opnieuw moet gaan testen of alle veiligheidsvoorzieningen naar behoren werken. Vervolgens zegt mijn mentor “ga lekker zitten” “breng hem maar weer terug”. Makkelijker gezegt dan gedaan, toen hij het deed leek het wel eenvoudig, maar ja dan zit je daar.
Deuren dicht (= lampje voor je), sein op groen, remmen los, tractie aan (gas geven aan elektromotoren) en ja we komen in beweging. Het begin is er en ik begin het langzaamaan warm te krijgen, knijp de handels bijna fijn en zit strak voor me uit te kijken……..TRING TRING TRING TRING TRING TRING
Foute boel. De ATB (automatische TreinBeinvloeding) heeft de trein stilgezet, omdat ik te snel over een wissel reed. Dan sta je dus stil midden op een baanvak, waar over enkele seconden een intercity van de NS langsmoet, deze moet dus voor mij wachten en dat vind ie niet leuk, dus die belt naar de treindienstleider, welke weer naar mij belt met de vraag wat er aan de hand is, er kan tenslotte ook iets gebeurd zijn in mijn trein, waar ik voor stop. Inmiddels begint de spanning toe te nemen, maar na de ATB te hebben gereset (ca. 5 minuten later) gaan we weer opweg, even zwaaien naar machinst op intercity (zwaait wel terug). Mijn rug is inmiddels al aardig nat aan het worden, maar staar gespannen voor me uit: naar de duisternis. TRING TRING TRING TRING TRING.
Jawel weer alarm. Met je voet sta je op een “dodeman” deze knop moet je ingedrukt laten, maar elke minuut even loslaten en dan weer indrukken, zodoende weet de trein, dat de machinist er nog is. Als je dan even een keer te laat opnieuw indrukt, krijg je eerst een lamp op je paneel, maar als je daar niet op reageert, krijg je een belletje, dan heb je nog ongeveer 1 seconden om te reageren, want daarna laat de beveiliging de “LUCHT” uit de leiding lopen (dit gaat heel snel), waardoor de trein een “volremming” maakt. Dan sta je dus heel erg snel stil. Ik geloof dat de passagiers niet erg blij met me zullen zijn, want dat is echt een noodstop.
Daarna ging het een stuk beter. Het bereiden van een trein is VET KIKKE SUPER GAAF. Kortom ik heb er geen woorden voor, de adrenaline schoot door m’n lichaam: dit is echt een superkeuze van mij geweest.
Dit is het materiaal waar we mee rijden: MAT 64. Dat is een type aanduiding voor dit soort treinen, daar deze uit een serie komen, welke in 1964 is ontworpen.
This morning the doorbel rang and I was very surprised to see the postman handing me a pakage.
After opening the box the surprice got even bigger, when we experienced the delicious smell of homemade kookies. They taste really good. Also the kids love them, so we don’t think they are going to lest untill christmas.
MAXIMA thanks!
