De opleiding is dan echt begonnen. De komende drie maanden voor mij niks anders dan treinen, treinen en nog eens treinen.

Het hele cursustrajekt is in twee gesplitst, waarbij theorie- en praktijkdagen elkaar afwisselen. Na eerst een introduktiedag te hebben gehad en een BHV-cursus te hebben gevolgd, begon afgelopen maandag dan toch echt de werkelijke opleiding. Al het cursusmateriaal was al wel uitgereikt, dus was ik al een week bezig om me door alle boeken heen te worstelen. Het belangrijkste wat in alle onderwerpen terugkomt is “VEILIGHEID”. Logisch ook natuurlijk, want gaat er iets mis, dan is het ook meteen goed mis.

Het is maandagmiddag 6 uur als ik mij voor het eerst meld op kantoor. Volgens het cursusschema gaan we vandaag meerijden met een ervaren machinist (die voor de gelegenheid uit Groningen is overgekomen, omdat mijn baas daar al een treintrajecten beheert).

Mijn mentor-machinist heeft er zin, maar moet ook nog een beetje wennen, want zowel materiaal (hij rijdt normaal diesel en wij electrisch) en wegbekendheid zijn nog niet optimaal. Daarbij komt dat dit zijn eerste keer is dat hij leerling machinisten begeleid. Oh wat ik nog even moet zeggen, men vind de term machinist kennelijk niet meer van deze tijd, want het gaat op termijn “trein-bestuurder” heten, wat uiteraard een vreemde keuze is, want er zit in z’n geheel geen stuur in zo’n ding. Van mij mag het gewoon Machinist blijven, vind ik meer uitstraling hebben, maar dat terzijde.

Op de heenweg over de rug van de mentor meegekeken, wat opzich al een hele ervaring was, zeker omdat het al donker was en zo’n uitzicht (wat er dus niet is) al behoorlijk indruk maakt, omdat je toch maar tijdig moet zien waar te stoppen. Natuurlijk staan er her en der wel seinen, maar zo’n eerste keer zie je die maar voor de helft, of je rijdt eraan voorbij en dan zeg oh ja daar stond iets, wat weet ik niet, maar er stond iets.

Uiteindelijk zijn we op het eindpunt aangekomen en we maken ons op voor de terugreis. De trein moet dan omgebouwd worden, omdat je in de andere cabine gaat zitten, welke daarvoor nog de achterkant was en dus dan de voorkant wordt. Hier zijn allerlei procedures voor omdat je dan opnieuw moet gaan testen of alle veiligheidsvoorzieningen naar behoren werken. Vervolgens zegt mijn mentor “ga lekker zitten” “breng hem maar weer terug”. Makkelijker gezegt dan gedaan, toen hij het deed leek het wel eenvoudig, maar ja dan zit je daar.

Deuren dicht (= lampje voor je), sein op groen, remmen los, tractie aan (gas geven aan elektromotoren) en ja we komen in beweging. Het begin is er en ik begin het langzaamaan warm te krijgen, knijp de handels bijna fijn en zit strak voor me uit te kijken……..TRING TRING TRING TRING TRING TRING

Foute boel. De ATB (automatische TreinBeinvloeding) heeft de trein stilgezet, omdat ik te snel over een wissel reed. Dan sta je dus stil midden op een baanvak, waar over enkele seconden een intercity van de NS langsmoet, deze moet dus voor mij wachten en dat vind ie niet leuk, dus die belt naar de treindienstleider, welke weer naar mij belt met de vraag wat er aan de hand is, er kan tenslotte ook iets gebeurd zijn in mijn trein, waar ik voor stop. Inmiddels begint de spanning toe te nemen, maar na de ATB te hebben gereset (ca. 5 minuten later) gaan we weer opweg, even zwaaien naar machinst op intercity (zwaait wel terug). Mijn rug is inmiddels al aardig nat aan het worden, maar staar gespannen voor me uit: naar de duisternis. TRING TRING TRING TRING TRING.

Jawel weer alarm. Met je voet sta je op een “dodeman” deze knop moet je ingedrukt laten, maar elke minuut even loslaten en dan weer indrukken, zodoende weet de trein, dat de machinist er nog is. Als je dan even een keer te laat opnieuw indrukt, krijg je eerst een lamp op je paneel, maar als je daar niet op reageert, krijg je een belletje, dan heb je nog ongeveer 1 seconden om te reageren, want daarna laat de beveiliging de “LUCHT” uit de leiding lopen (dit gaat heel snel), waardoor de trein een “volremming” maakt. Dan sta je dus heel erg snel stil. Ik geloof dat de passagiers niet erg blij met me zullen zijn, want dat is echt een noodstop.

Daarna ging het een stuk beter. Het bereiden van een trein is VET KIKKE SUPER GAAF. Kortom ik heb er geen woorden voor, de adrenaline schoot door m’n lichaam: dit is echt een superkeuze van mij geweest.

Dit is het materiaal waar we mee rijden: MAT 64. Dat is een type aanduiding voor dit soort treinen, daar deze uit een serie komen, welke in 1964 is ontworpen.

mat64_1