kruiswissel

Inmiddels zijn we weer een week verder en heb ik al weer de nodige kilometers in de cabine doorgebracht. De opleiding is zo ingericht, dat we wekelijks theoriedagen afwisselen met praktijkdagen. Afgelopen maandag en dinsdag waren voor mij weer praktijkdagen en ik moet zeggen, dat het steeds soepeler gaat.

De eerste dagen zit je regelmatig met samengeknepen billen op je stoel, maar inmiddels zit ik al een stuk ontspannener voor me uit te kijken. Alleen maandag ochtend was een uitzondering. We hebben allemaal wel eens met de auto in de mist gereden, hopen dat er iemand voor je rijdt, niet te hard en met z’n mistlamp aan, dan kun je die tenminste volgen.

Op het spoor heb je niemand die voor je rijdt, dus das pech. Alleen verwacht je baas wel dat je de dienstregeling aanhoud, dus langzamer rijden is er niet bij. Nou is het zicht vanuit de cabine in het donker al niet erg ver (spoorbanen hebben nou eenmaal geen openbare verlichting en daar we door polders rijden is er ook geen omgevingslicht), maar in de mist zie je dus echt NIKS!

We kunnen alleen wel op normale snelheid door blijven rijden (op het traject waar ik rijd is op sommige plaatsen de maximum snelheid 130 km/h), want het “spoor” is beveiligd. Dat wil zeggen dat er nooit een andere trein in jouw spoor-blok kan rijden, want dat is doormiddel van diverse beveiligingen niet mogelijk. Wel moet je natuurlijk weten waar je rijdt, want het is wel prettig als passagiers op het te passeren station kunnen uitstappen en jij dus stil staat.

Om te kunnen weten waar stations, haltes en belangrijke seinen staan, moet elke machinist “wegleren” en daar een test voor afleggen. Deze test worden mondeling afgenomen door speciaal daarvoor opgeleide machinisten (binnen je eigen onderneming, maar kan ook van een andere spoorwegonderneming zijn). Men vraagt dan naar bijzondere en belangrijke kenmerken, welke je op het traject of langs het traject tegenkomt. Als je deze test haalt krijg je hier een certificaat van, welke één jaar geldig is, maar dat ene jaar wordt automatisch met een jaar verlengd als je in dat jaar minimaal 1 keer het traject hebt bereden.

Het is dus erg belangrijk om een goede kennis van een traject te hebben, maar dan nog moet je gaan “vertrouwen” op het beveiligssysteem in de trein en op het spoor. Dit vertrouwen zal wel moeten groeien denk ik. Verlopig was ik blij dat er een ervaren machinist naast me zat, welke kon ingrijpen mocht het nodig zijn (was gelukkig niet nodig).

Dinsdag was het zicht wel weer normaal en ging het rijden ook erg goed. Het aanremmen voor een perron is en blijft alleen nog lastig (kom regelmatig vrij abrupt tot stilstand, door het te laat lossen van de remkraan), wat door onze passagiers wel niet als prettig ervaren zal worden. Mijn mentor-machinist vindt dat het al best aardig gaat en heeft alle vertrouwen erin, dat ik over drie maanden een ‘volledig bevoegd’ machinist zal zijn. Om zijn “vertrouwen” in mij te laten blijken heeft hij al meerdere malen de cabine verlaten om een praatje met een steward of reiziger te maken, terwijl ik alleen en zelfstandig de trein bestuur (ik bedoel bedien). Hierdoor groeit mijn zelfvertrouwen enorm.

Was het maar weer zaterdag, dan zit weer op de trein.