Stadler GTW II (roepnaam: SPURT)
Mijn opleiding tot machinist bestond uit een theoretisch gedeelte en een praktijkbegeleiding. De theorie werd verzorgd door NSO (= NS-Opleidingen) en het praktijkdeel door mentormachinisten, welke bij Arriva werken. Om als mentor aan de slag te gaan moet je minimaal 2 jaar rijervaring hebben, aangevuld met enkele cursussen, zodat je in staat bent om nieuwe machinisten op te leiden. Nu is dat laatste dus een probleem voor onze vestiging (Dordrecht), want we bestaan slechts een half jaar en hebben derhalve alleen maar machinisten, welke net zijn opgeleid.
Nu heeft Arriva ook nog treinen rijden in Groningen en Friesland, dus werden er daarvandaan 4 machinisten bij ons in Dordrecht gedetacheerd.
Inmiddels zijn deze machinisten al meer dan een half jaar in Dordrecht, waardoor de vestiging Groningen heeft gezegt, dat ze maar terug moeten komen, want ook daar is een tekort aan personeel. Mijn chef vervolgens het idee geopperd om mensen uit Dordrecht in Groningen te detacheren, waardoor die mentoren toch weer in Dordrecht kunnen blijven. Dit idee is in Groningen goed ontvangen, dus werd er bij ons gevraagd, welke machinisten voor langere tijd naar Groningen wilden. Ik was één van de belangstellenden en zodoende heb ik afgelopen twee weken in Groningen gezeten om een opleiding te krijgen van het materieel, want tijdens mijn opleiding hier heb alleen maar leren rijden op een electrische trein, terwijl men daar op splinternieuwe diesel-electrische treinen rijden van het merk STADLER, teweten de GTW II. Bovendien had ik uiteraard geen wegbekendheid op de Groningse baanvakken (4 stuks), dus ook daar moesten we bekend mee raken en een examen over afleggen.
Afgelopen donderdag heb ik mijn laatste bevoegdheid gekregen en dus was het tijd om op vrijdag mijn allereerste dienst in Groningen te gaan rijden. Erg spannend, want al die tijd ervoor was er een ervaren machinist bij geweest om eventule aanwijzingen te geven over en baanvak en de bediening van de trein. Dan is het opeens vrijdag ochtend, ongeveer kwart over zes, ik neem plaats achter het hypermoderne bedieningspaneel van mijn trein. De eerste rit gaat van Groningen naar Delfzijl. De heenweg was geen probleem, alles ging zoals het moest gaan en ik kwam, inmiddels geheel ontspannen, aan is Delfzijl. Daar moest ik de trein ombouwen voor de terugweg, de trein bestond uit een combinatie van een 3tje en een 2tje en daar begon dus nou net een probleem. Na alle wettelijke beproevingen te hebben gedaan, wilde ik aan de terugtocht beginnen, toen het diagnose scherm een storing aangaf, waardoor de trein niet in beweging kwam: in het achterste treinstel bleef één van de remstations “aan” staan, waardoor de computer weigerde de trein in beweging te zetten. Zelf kon ik niet zo snel een oplossing verzinnen, dus maar naar de helpdesk gebeld voor hulp. Tevens de treindienstleider gebeld, dat ik met vertraging zou gaan vertrekken, wat hem niet erg goed vrolijk stemde, want nu zouden volgende treinen ook vertraging gaan oplopen. Na ongeveer 20 minuten was het probleem opgelost en begon ik aan de terugweg. Inmiddels was het midden in de ochtendspits en ik arriveerde op alleen maar overvolle stations, dus ik zat afgeladen vol. Nu is het zo dat in deze treinen de machinist alleen maar door een glazen wand is afgezonderd van de reiziger, dus “voelde” ik de blikken achter in mijn rug. Veels te laat weer in Groningen, waardoor mijn volgende rit (Groningen - Baflo) allang vertrokken had moeten zijn en daardoor maar door een andere machinist is gereden, waardoor ik even tijd had voor een streke bak koffie, alvorens mijn volgende rit naar Leeuwarden te beginnen. Deze rit geheel zonder problemen gereden en ik begon helemaal in m’n element te raken, ik genoot er met volle teugen van. Nu nog een ritje Delfzijl en we konden weer lekker naar huis. Dat laatste ritje was er ook niet een zonder problemen, maar nu niet van de trein, maar er waren seinstoringen op het baanvak, waardoor ik om de haverklap voor “rode” seinen kwam te staat, waar ik alleen met een speciale “aanwijzing” aan voorbij mag en dan ook nog met een aangepaste snelheid, want dan moet je “rijden op zicht” (ROZ), dit betekend dat er totaal geen beveiliging is en je dus echt bent aangewezen op je eigen gezichtsvermogen. Tevens betekend het dat je meot letten op de stand van de wissels en dat bewaakte overwegen stapvoets moeten worden benaderd, want deze kunnen mogenlijk weigeren (wat ze dus ook werkelijk deden). De totale rit heeft drie kwartier langer geduurd dan normaal en dit is een erg inspannende manier van rijden. Uiteindelijk zonder problemen en met een drijfnatte bilnaat weer in Groningen aangekomen. Mijn opleiding zit erop: laat die detachering maar komen!!!!! Geweldige ervaring.
